Vergelijking NL / FR

Artikel 1   Deze wet regelt een aangelegenheid als bedoeld in artikel 74 van de Grondwet.

Art. 2. Deze wet voorziet in de gedeeltelijke omzetting van Richtlijn (EU) 2019/1937 van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2019 inzake de bescherming van personen die inbreuken op het Unierecht melden, wat de Kamer van volksvertegenwoordigers en de Senaat betreft.

Art. 3. Voor de toepassing van deze wet wordt verstaan onder:
  1° "inbreuken": handelingen of nalatigheden die:
  a) onrechtmatig zijn en betrekking hebben op de Uniehandelingen en beleidsterreinen die binnen het in artikel 4, § 1, bedoelde materiële toepassingsgebied vallen; of
  b) het doel of de toepassing ondermijnen van de regels in de Uniehandelingen en beleidsterreinen die binnen het in artikel 4, § 1, bedoelde materiële toepassingsgebied vallen;
  2° "informatie over inbreuken": informatie, waaronder redelijke vermoedens, over feitelijke of mogelijke inbreuken die hebben plaatsgevonden of zeer waarschijnlijk zullen plaatsvinden binnen de organisatie waar de melder werkt of heeft gewerkt of binnen een andere organisatie waarmee de melder uit hoofde van zijn werk in contact is geweest, alsmede over pogingen tot verhulling van dergelijke inbreuken;
  3° "melding" of "melden": het mondeling of schriftelijk verstrekken van informatie over inbreuken;
  4° "interne melding": het binnen de Kamer van volksvertegenwoordigers of binnen de Senaat mondeling of schriftelijk meedelen van informatie over inbreuken;
  5° "externe melding": het mondeling of schriftelijk aan de bevoegde autoriteiten meedelen van informatie over inbreuken;
  6° "openbaarmaking" of "openbaar maken": het publiek toegankelijk maken van informatie over inbreuken;
  7° "melder": een natuurlijke persoon die in de context van zijn werkgerelateerde activiteiten verkregen informatie over inbreuken meldt of openbaar maakt;
  8° "facilitator": een natuurlijke persoon die een melder bijstaat in het meldingsproces in een werkgerelateerde context en wiens bijstand vertrouwelijk moet zijn;
  9° "werkgerelateerde context": huidige of vroegere arbeidsactiviteiten die bij de Kamer van volksvertegenwoordigers of de Senaat werden of worden uitgeoefend, waardoor, ongeacht de aard van die activiteiten, personen informatie kunnen verkrijgen over inbreuken en waarbij die personen te maken kunnen krijgen met represailles indien zij dergelijke informatie zouden melden;
  10° "betrokkene": een natuurlijke of rechtspersoon die in de melding of bij de openbaarmaking wordt genoemd als persoon aan wie de inbreuk wordt toegeschreven of met wie die persoon in verband wordt gebracht;
  11° "represaille": een directe of indirecte handeling of nalatigheid die in een werkgerelateerde context plaatsvindt naar aanleiding van een interne of externe melding of openbaarmaking, en die tot ongerechtvaardigde benadeling van de melder leidt of kan leiden;
  12° "opvolging": optreden van de ontvanger van een melding of een bevoegde autoriteit om de juistheid van de in de melding gedane beweringen na te gaan en de gemelde inbreuk zo nodig aan te pakken, onder meer via maatregelen zoals een intern vooronderzoek, een onderzoek, vervolging, een terugvordering van middelen of het beëindigen van de procedure;
  13° "feedback": het aan de melder verstrekken van informatie over de als opvolging geplande of genomen maatregelen en over de redenen voor die opvolging;
  14° "bevoegde autoriteit": de autoriteit bedoeld in artikel 11, § 1, eerste lid;
  15° "Richtlijn (EU) 2019/1937": Richtlijn (EU) 2019/1937 van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2019 inzake de bescherming van personen die inbreuken op het Unierecht melden;
  16° "AVG": Verordening (EU) 2016/679 van het Europees Parlement en de Raad van 27 april 2016 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens en tot intrekking van Richtlijn 95/46/EG (algemene verordening gegevensbescherming);
  17° "toestemming": de toestemming in de zin van artikel 4, 11), van de AVG;
  18° "parlementaire medewerkers":
  (1) wat de Kamer van volksvertegenwoordigers betreft:
  a) de administratieve medewerkers van de leden van de Kamer van volksvertegenwoordigers, die door het Bureau van de Kamer van volksvertegenwoordigers worden aangewezen op voorstel van het lid van de Kamer van volksvertegenwoordigers van wie ze medewerker zullen worden;
  b) de medewerkers van de overeenkomstig het Reglement van de Kamer van volksvertegenwoordigers erkende fracties, die door het Bureau van de Kamer van volksvertegenwoordigers worden aangewezen op voorstel van de voorzitter van de politieke fractie waarvoor ze zullen werken;
  c) de secretarissen van de voorzitters van de erkende politieke fracties, van de leden van het bestuurscomité, van de ondervoorzitters van de Kamer van volksvertegenwoordigers en van de voorzitters van de vaste commissies, die worden aangewezen door het Bureau van de Kamer van volksvertegenwoordigers op voorstel van degene van wie ze medewerker zullen worden; en
  d) de medewerkers van de voorzitter van de Kamer van volksvertegenwoordigers, die worden aangewezen door het Bureau van de Kamer van volksvertegenwoordigers op voorstel van de voorzitter van de Kamer van volksvertegenwoordigers;
  (2) wat de Senaat betreft:
  a) de medewerkers die zijn aangesteld op grond van het statuut van de fractiemedewerkers en van de medewerkers van de leden die niet tot een Senaatsfractie behoren, die door het Bureau van de Senaat worden aangewezen op voorstel van de fractievoorzitter of van de senator waarvoor ze zullen werken indien die niet tot een fractie behoort;
  b) de medewerkers die zijn aangesteld op grond van het statuut van de administratieve medewerkers van de gecoöpteerde senatoren, die door het Bureau van de Senaat worden aangewezen op voorstel van de gecoöpteerde senator waarvoor ze zullen werken;
  c) de medewerkers die zijn aangesteld op grond van het statuut van de medewerkers van de voorzitter van de Senaat, die door het Bureau van de Senaat worden aangewezen op voorstel van de voorzitter van de Senaat; en
  d) de medewerkers die zijn aangesteld op grond van het statuut van de medewerkers van de voorzitters van de vaste commissies en van de delegatieleider van de Senaat bij het federaal adviescomité voor de Europese Aangelegenheden, die door het Bureau van de Senaat worden aangewezen op voorstel van de voorzitter van de betrokken commissie of het adviescomité.

Art. 4. § 1. Deze wet is van toepassing op de inbreuken op het Unierecht bedoeld in artikel 2, lid 1, van Richtlijn (EU) 2019/1937, binnen de Kamer van volksvertegenwoordigers of binnen de Senaat.
  § 2. Indien de in deel II van de bijlage bij Richtlijn (EU) 2019/1937 opgesomde sectorspecifieke Uniehandelingen specifieke regels bevatten inzake het melden van inbreuken, dan zijn die regels van toepassing. De bepalingen van deze wet zijn van toepassing voor zover een aangelegenheid niet verplicht door die sectorspecifieke Uniehandelingen is geregeld.
  Deze wet is niet van toepassing op meldingen van inbreuken op de regels inzake overheidsopdrachten waaraan defensie- of veiligheidsaspecten verbonden zijn, tenzij zij onder de desbetreffende Uniehandelingen vallen.
  Deze wet doet geen afbreuk aan de toepassing van het Unierecht en het Belgisch recht inzake de bescherming van geclassificeerde gegevens, de bescherming van het beroepsgeheim van advocaten en van het medisch beroepsgeheim, de geheimhouding van rechterlijke beraadslagingen, het parlementair onderzoeksrecht en de regels inzake het strafprocesrecht.
  Deze wet doet geen afbreuk aan de nationale regels inzake de uitoefening door de werknemers van het recht om hun vertegenwoordigers of vakbonden te raadplegen en inzake de bescherming tegen ongerechtvaardigde benadelende maatregelen als gevolg van deze raadplegingen, alsmede inzake de autonomie van de sociale partners en hun recht om collectieve arbeidsovereenkomsten te sluiten. Dit lid doet geen afbreuk aan het bij Richtlijn (EU) 2019/1937 verleende beschermingsniveau.
  § 3. Worden voor de toepassing van deze wet niet als inbreuken beschouwd:
  1° pesterijen op het werk, geweld op het werk en ongewenst seksueel gedrag op het werk jegens personen als bedoeld in artikel 2, § 1, tweede lid, 1°, van de wet van 4 augustus 1996 betreffende het welzijn van de werknemers bij de uitvoering van hun werk;
  2° discriminatie op basis van:
  a) één van de beschermde criteria bedoeld in artikel 4, 4°, van de wet van 10 mei 2007 ter bestrijding van bepaalde vormen van discriminatie;
  b) één van de beschermde criteria bedoeld in de artikelen 3 en 4 van de wet van 10 mei 2007 ter bestrijding van discriminatie tussen vrouwen en mannen;
  c) één van de beschermde criteria bedoeld in artikel 4, 4°, van de wet van 30 juli 1981 tot bestraffing van bepaalde door racisme of xenophobie ingegeven daden.

Art. 5. § 1. Deze wet is van toepassing op de melders die beroepsactiviteiten bij de Kamer van volksvertegenwoordigers of bij de Senaat uitoefenen en die in die werkgerelateerde context informatie over inbreuken hebben verkregen en die de hoedanigheid hebben van:
  1° personeelslid van de Kamer van volksvertegenwoordigers of van de Senaat of parlementair medewerker;
  2° zelfstandige in de zin van artikel 49 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, aangezocht door de Kamer van volksvertegenwoordigers of door de Senaat;
  3° vrijwilliger of stagiair bij de Kamer van volksvertegenwoordigers of bij de Senaat, al dan niet bezoldigd;
  4° eenieder die onder het toezicht en de leiding van aannemers, onderaannemers en leveranciers van de Kamer van volksvertegenwoordigers of van de Senaat werkt.
  § 2. Deze wet is eveneens van toepassing op melders:
  1° die informatie over inbreuken hebben verkregen in het kader van een arbeidsrelatie als bedoeld in paragraaf 1 en die sindsdien is beëindigd; of
  2° die informatie over inbreuken hebben verkregen en van wie de in paragraaf 1 bedoelde arbeidsrelatie nog niet is aangevangen, ingeval informatie over inbreuken is verkregen tijdens de wervingsprocedure of andere precontractuele onderhandelingen.
  § . 3. De in het hoofdstuk 7 vervatte maatregelen ter bescherming van de melders bedoeld in de paragrafen 1 en 2 zijn tevens van toepassing op:
  1° facilitatoren;
  2° derden die verbonden zijn met de melders en die het slachtoffer kunnen worden van represailles in een werkgerelateerde context, zoals collega's of familieleden van de melders; en
  3° juridische entiteiten die eigendom zijn van de melders, waarvoor de melders werken of waarmee de melders anderszins in een werkgerelateerde context verbonden zijn.
  De in het eerste lid, 1° en 2°, bedoelde personen komen slechts in aanmerking voor de maatregelen bedoeld in hoofdstuk 7, indien ze gegronde redenen hadden om aan te nemen dat de melder binnen het toepassingsgebied van deze wet viel.

Art. 6. De in artikel 5, §§ 1 en 2, bedoelde melders komen voor bescherming uit hoofde van deze wet in aanmerking mits:
  1° zij gegronde redenen hadden om aan te nemen dat de gemelde informatie over de inbreuken op het moment van de melding juist was en dat die informatie binnen het toepassingsgebied van deze wet viel; en
  2° zij intern overeenkomstig artikel 7 of extern overeenkomstig artikel 10 een melding hebben gedaan, dan wel een openbaarmaking overeenkomstig artikel 15.
  Personen die binnen het toepassingsgebied van deze wet vallende inbreuken melden aan de bevoegde instellingen, organen of instanties van de Europese Unie, komen in aanmerking voor bescherming overeenkomstig deze wet, onder dezelfde voorwaarden als personen die een externe melding doen.

Art. 7. De in artikel 4 bedoelde inbreuken kunnen worden gemeld via de interne meldingskanalen en -procedures bedoeld in dit hoofdstuk.

Art. 8. De Kamer van volksvertegenwoordigers en de Senaat bepalen, elk wat hem betreft, de kanalen en de procedures voor de interne melding en de opvolging.
  Via de in het eerste lid bedoelde kanalen en procedures kunnen de in artikel 5, § 1, 1°, bedoelde personen informatie over inbreuken melden. Ook de in artikel 5, § 1, 2° tot 4°, en § 2, bedoelde personen kunnen op die manier informatie over inbreuken melden.
  De Kamer van volksvertegenwoordigers en de Senaat zijn, elk wat hem betreft, de verantwoordelijke voor de verwerking van persoonsgegevens die worden verwerkt in het kader van een interne melding die gebeurt overeenkomstig de in dit hoofdstuk bepaalde regels.

Art. 9. § 1. Door het beveiligde ontwerp, opzet en beheer van de in dit hoofdstuk bedoelde kanalen voor het ontvangen van meldingen wordt de vertrouwelijkheid van de identiteit van de melder en van eventuele in de melding genoemde derden gewaarborgd en krijgen niet-gemachtigde personeelsleden geen toegang tot die kanalen. Via die kanalen krijgt de melder een ontvangstbevestiging binnen zeven dagen na ontvangst.
  De in dit hoofdstuk bedoelde kanalen wijzen, rekening houdend met de aard van de interne melding, een onpartijdige persoon of dienst aan voor de opvolging van de meldingen, die dezelfde persoon of afdeling kan zijn als de persoon of afdeling die de meldingen ontvangt, en die de communicatie met de melder zal onderhouden alsook hem zo nodig nadere informatie zal vragen en feedback zal geven. Die bevoegde onpartijdige persoon of dienst volgt de interne melding zorgvuldig op.
  De in dit hoofdstuk bedoelde kanalen geven feedback binnen een redelijke termijn van ten hoogste drie maanden na de ontvangstbevestiging van de melding of, indien er geen ontvangstbevestiging is verstuurd aan de melder, drie maanden na het verstrijken van de periode van zeven dagen na de melding.
  De in dit hoofdstuk bedoelde kanalen verstrekken duidelijke en gemakkelijk toegankelijke informatie over de procedures voor interne meldingen en over de procedures voor externe meldingen aan de bevoegde autoriteit.
  § 2. De in dit hoofdstuk bedoelde kanalen bieden de mogelijkheid mondeling of schriftelijk meldingen te doen, of beide. Meldingen kunnen mondeling worden gedaan via de telefoon of via andere spraakberichtsystemen en, op verzoek van de melder, door middel van een fysieke ontmoeting binnen een redelijke termijn.

Art. 10. Onverminderd artikel 15, § 1, 2°, verstrekken melders informatie over inbreuken door gebruik te maken van de in dit hoofdstuk bedoelde kanalen en procedures, nadat zij eerst een melding hebben gedaan via interne meldingskanalen of door meteen een melding te doen via externe meldingskanalen.

Art. 11. § 1. Het externe meldingskanaal voor de in artikel 4 bedoelde inbreuken wordt opgericht bij de federale ombudsmannen, bedoeld in artikel 1 van de wet van 22 maart 1995 tot instelling van federale ombudsmannen. De federale ombudsmannen oefenen deze bevoegdheid uit overeenkomstig de bepalingen van de wet van 22 maart 1995 tot instelling van federale ombudsmannen.
  Bij de uitoefening van de in het eerste lid bedoelde bevoegdheid heeft de bevoegde autoriteit:
  1° de plicht om de ontvangst van de meldingen spoedig te bevestigen; dit moet in elk geval gebeuren binnen zeven dagen na ontvangst van de melding, tenzij de melder uitdrukkelijk om het tegendeel verzoekt of tenzij de bevoegde autoriteit gegronde redenen heeft om aan te nemen dat een ontvangstbevestiging van de melding de bescherming van de identiteit van de melder in gevaar zou brengen;
  2° de plicht om de meldingen zorgvuldig op te volgen;
  3° de plicht om feedback te verstrekken aan de melder binnen een redelijke termijn van hoogstens drie maanden, of zes maanden in naar behoren gerechtvaardigde gevallen;
  4° de plicht om het eindresultaat van de onderzoeken die naar aanleiding van de melding werden ingesteld, aan de melder mee te delen;
  5° de mogelijkheid om de in de melding vervatte informatie te gelegener tijd aan de bevoegde instellingen, organen of instanties van de Europese Unie te bezorgen, met het oog op verder onderzoek.
  De bevoegde autoriteit is de verantwoordelijke voor de verwerking van de persoonsgegevens die worden verwerkt in het kader van een externe melding die gebeurt overeenkomstig de in dit hoofdstuk bepaalde regels.
  § 2. De bevoegde autoriteit kan, na de zaak naar behoren te hebben onderzocht, besluiten dat een gemelde inbreuk duidelijk van geringe betekenis is en krachtens deze wet geen andere opvolging dan het beëindigen van de procedure vereist. Die beslissing doet geen afbreuk aan andere verplichtingen of andere toepasselijke procedures voor het remediëren van de gemelde inbreuk, noch aan de door deze wet geboden bescherming met betrekking tot de interne en de externe meldingen. In een dergelijk geval deelt de bevoegde autoriteit de beslissing en de motivering ervan mee aan de melder.
  De bevoegde autoriteit kan beslissen de procedures te beëindigingen in het geval van herhaaldelijke meldingen waarvan de inhoud geen nieuwe informatie van betekenis over de inbreuken bevat ten opzichte van een eerdere melding waarvoor de procedures werden beëindigd, tenzij nieuwe juridische of feitelijke informatie een andere opvolging rechtvaardigt. In een dergelijk geval deelt de bevoegde autoriteit de beslissing en de motivering ervan mee aan de melder.
  In geval van een groot aantal meldingen kan de bevoegde autoriteit voorrang geven aan de behandeling van meldingen van ernstige inbreuken of van inbreuken op essentiële bepalingen die binnen het toepassingsgebied van deze wet vallen, onverminderd de termijn bedoeld in paragraaf 1, tweede lid, 3°.
  § 3. Elke autoriteit die een melding van een inbreuk als bedoeld in artikel 4 heeft ontvangen maar die niet bevoegd is om de gemelde inbreuk te behandelen, zendt de melding binnen een redelijke termijn en op beveiligde wijze door aan de bevoegde autoriteit. De melder wordt daarvan onverwijld op de hoogte gebracht.
  § 4. Overeenkomstig artikel 29 van het Wetboek van strafvordering stellen de leden van de bevoegde autoriteit de procureur des Konings in kennis wanneer zij bij de uitoefening van hun functie een feit vaststellen dat een misdaad of wanbedrijf kan uitmaken, met uitzondering van de feiten waarvan zij kennis hebben genomen naar aanleiding van een melding door personeelsleden voor wie een uitzondering op artikel 29 van het Wetboek van strafvordering werd ingesteld.

Art. 12. Bij de uitoefening van de in dit hoofdstuk bedoelde bevoegdheid heeft de bevoegde autoriteit de volgende taken:
  1° erop toezien dat het ontwerp, het opzet en het beheer van de externe meldingskanalen de volledigheid, de integriteit en de vertrouwelijkheid van de informatie waarborgen en verhinderen dat niet-gemachtigde personeelsleden van de bevoegde autoriteit toegang hebben tot die informatie;
  2° erop toezien dat de kanalen voor externe melding de mogelijkheid bieden schriftelijk en mondeling meldingen te doen, met dien verstande dat de mondelinge meldingen via telefoon of andere spraakberichtsystemen kunnen worden gedaan en, op verzoek van de melder, door middel van een fysieke ontmoeting binnen een redelijke termijn;
  3° erop toezien dat, wanneer een melding wordt ontvangen via andere kanalen dan die bedoeld in het bepaalde onder 1° en 2° of via andere personeelsleden dan zij die belast zijn met de behandeling van de meldingen, de personeelsleden die de melding ontvangen geen informatie verspreiden aan de hand waarvan de melder of de betrokkene zou kunnen worden geïdentificeerd, en dat zij de melding spoedig en ongewijzigd doorzenden aan de personeelsleden belast met de behandeling van de meldingen;
  4° de personeelsleden aanwijzen die belast zijn met de behandeling van de meldingen en in het bijzonder met de terbeschikkingstelling aan elke belanghebbende van informatie over de meldingsprocedures, met de ontvangst en de opvolging van de meldingen, alsook met het onderhouden van het contact met de melder, teneinde hem feedback te geven en hem indien nodig andere informatie te vragen;
  5° de in het bepaalde onder 4° bedoelde personeelsleden een specifieke opleiding verstrekken voor het behandelen van meldingen.

Art. 13. De bevoegde autoriteit publiceert op een afzonderlijke, gemakkelijk herkenbare en toegankelijke pagina van haar website op zijn minst de volgende informatie:
  1° de voorwaarden om in aanmerking te komen voor bescherming krachtens deze wet;
  2° de nodige contactgegevens van de in artikel 11, § 1, bedoelde externe meldingskanalen, met name de elektronische en postadressen, en de telefoonnummers van deze kanalen, met de vermelding of de telefoongesprekken al dan niet worden opgenomen;
  3° de procedures die van toepassing zijn op de melding van inbreuken, met inbegrip van de wijze waarop de bevoegde autoriteit de melder kan verzoeken om de gemelde informatie te verduidelijken of om nadere informatie te verstrekken, de termijn om feedback te geven alsmede het soort en de inhoud van een dergelijke feedback;
  4° de geheimhoudingsregels die van toepassing zijn op de meldingen, en in het bijzonder de informatie over de verwerking van de persoonsgegevens;
  5° de aard van de aan de meldingen te geven opvolging;
  6° de rechtsmiddelen en de procedures ter bescherming tegen represailles en de mogelijkheid om vertrouwelijk advies in te winnen als men een melding overweegt;
  7° een korte en duidelijke toelichting van de voorwaarden waaronder personen die een melding doen aan de bevoegde autoriteit, worden beschermd tegen aansprakelijkheid wegens een inbreuk op de geheimhoudingsregels krachtens artikel 21, eerste lid; en
  8° de contactgegevens van de autoriteit bedoeld in artikel 20.

Art. 14. De bevoegde autoriteit evalueert haar procedures voor de ontvangst en de opvolging van de meldingen geregeld, en ten minste om de drie jaar. Bij de evaluatie van die procedures houdt de bevoegde autoriteit rekening met haar eigen ervaring alsook met die van de andere krachtens andere wetten opgerichte bevoegde autoriteiten; zij past haar procedures dienovereenkomstig aan.

Art. 15. § 1. Een persoon die een openbaarmaking doet, komt in aanmerking voor de bescherming uit hoofde van deze wet, indien is voldaan aan een van de volgende voorwaarden:
  1° de persoon heeft eerst een interne en externe melding gedaan, of heeft meteen een externe melding gedaan overeenkomstig de hoofdstukken 3 en 4, maar er werden naar aanleiding van die melding geen passende maatregelen genomen binnen de in artikel 9, § 1, derde lid, of artikel 11, § 1, tweede lid, 3°, bedoelde termijn; of
  2° de persoon heeft gegronde redenen om aan te nemen dat:
  a) de inbreuk een dreigend of reëel gevaar kan vormen voor het algemeen belang; bijvoorbeeld wanneer er sprake is van een noodsituatie of van een risico op onherstelbare schade; of
  b) er in geval van externe melding een risico op represailles bestaat, of dat het niet waarschijnlijk is dat de inbreuk doeltreffend wordt verholpen, wegens de bijzondere omstandigheden van de zaak, omdat bijvoorbeeld bewijsmateriaal kan worden achtergehouden of vernietigd, of omdat een autoriteit kan samenspannen met de pleger van de inbreuk of bij die inbreuk betrokken is.
  § 2. Dit artikel is niet van toepassing op de gevallen waarin een persoon rechtstreeks informatie aan de pers verstrekt op grond van specifieke bepalingen die een stelsel voor de bescherming van de vrijheid van meningsuiting en informatie instellen.

Art. 16. De identiteit van de melder mag niet zonder diens toestemming worden bekendgemaakt aan anderen dan de gemachtigde personeelsleden die bevoegd zijn om meldingen te ontvangen of op te volgen. Dit lid geldt ook voor alle andere informatie waaruit de identiteit van de melder direct of indirect kan worden afgeleid.
  In afwijking van het eerste lid mogen de identiteit van de melder en enige andere informatie als bedoeld in het eerste lid uitsluitend worden bekendgemaakt indien het gaat om een noodzakelijke en evenredige verplichting krachtens het Europees recht of het nationaal recht in het raam van onderzoeken door nationale autoriteiten of in het raam van gerechtelijke procedures, met name ter waarborging van de rechten van verdediging van de betrokkene.
  Voor de bekendmakingen die plaatsvinden op grond van de in het tweede lid bedoelde afwijking, gelden passende waarborgen volgens de toepasselijke regelgeving van de Europese Unie en volgens de toepasselijke nationale regelgeving. Meer bepaald worden de melders vooraf in kennis gesteld van de bekendmaking van hun identiteit, tenzij die informatieverstrekking de gerelateerde onderzoeken of gerechtelijke procedures in gevaar zou brengen. De betrokken autoriteit stuurt de melders, wanneer het hen in kennis stelt, een schriftelijke toelichting over de redenen voor de bekendmaking van de desbetreffende vertrouwelijke gegevens.
  De beschermingsmaatregelen bedoeld in het eerste tot derde lid gelden ook voor de personen bedoeld in artikel 5, § 3, eerste lid, 1° en 2°, voor zover zij voldoen aan de voorwaarde bedoeld in artikel 5, § 3, tweede lid.
  De betrokken autoriteiten die informatie ontvangen over inbreuken waar bedrijfsgeheimen mee gemoeid zijn, mogen die bedrijfsgeheimen niet gebruiken of bekendmaken voor andere doeleinden dan hetgeen noodzakelijk is voor een gedegen opvolging.

Art. 17. § 1. De doeleinden van de gegevensverwerking naar aanleiding van een melding zijn het ontvangen en opvolgen van de meldingen betreffende inbreuken in de zin van deze wet, teneinde de juistheid van de in de melding of openbaarmaking gedane beweringen na te gaan en, zo nodig, de gemelde inbreuk aan te pakken, onder meer via maatregelen zoals een intern vooronderzoek, een onderzoek, een vervolging, een terugvordering van middelen of de beëindiging van de procedure.
  § 2. Overeenkomstig artikel 23, lid 1, van de AVG kan voor de opvolging van een melding worden afgeweken van drie basisprincipes van de AVG met betrekking tot informatie en toegang tot de persoonsgegevens voor de melders en elke andere persoon dan de melder, namelijk het verstrekken van informatie wanneer de persoonsgegevens worden verkregen bedoeld in artikel 14 van de AVG, het recht van inzage bedoeld in artikel 15 van de AVG en het recht op rectificatie bedoeld in artikel 16 van de AVG.
  De afwijking bedoeld in het eerste lid strekt ertoe de vertrouwelijkheid van het onderzoek, de opvolging van de melding en het geheim van het onderzoek te waarborgen. De opvolging van de melding wordt beschouwd als een taak op het gebied van toezicht, inspectie of regelgeving die al dan niet incidenteel verband houdt met de uitoefening van het openbaar gezag bedoeld in artikel 23, lid 1, h), van de AVG.
  Wat de verwerking van de persoonsgegevens van de melder betreft, kan worden afgeweken van de rechten beschreven in de artikelen 14 tot 16 van de AVG. In deze uitzondering wordt voorzien om de pogingen tot het belemmeren, verhinderen, dwarsbomen of vertragen van de opvolging van de melding te voorkomen en erop te reageren. De in dit lid bedoelde beperking is enkel geldig voor de opvolging van de melding en van de beschermingsdossiers.
  Wat de verwerking van de persoonsgegevens van elke andere persoon dan de melder betreft, kan worden afgeweken van de rechten beschreven in de artikelen 14 tot 16 van de AVG. In deze uitzondering wordt voorzien ter voorkoming van het verhinderen, dwarsbomen of vertragen van de opvolging van de melding en van de verzoeken om bescherming of om identificatie van de melders.
  § 3. De beperkingen beschreven in paragraaf 2 gelden voor de interne meldingskanalen en voor de bevoegde autoriteiten, alsook voor alle gegevens die zij verwerken.
  De beperkingen gelden vanaf de datum van de melding of vanaf de ontvangst van de melding door de bevoegde autoriteit. De termijn voor de beperking bedraagt tien jaar vanaf diezelfde datum.
  De beperkingen kunnen enkel worden toegepast voor zover de rechten nadelig zouden zijn voor de vertrouwelijkheid van het onderzoek, voor de opvolging van de melding of voor het geheim van het onderzoek.
  De beperkingen hebben geen betrekking op de gegevens die losstaan van het voorwerp van het onderzoek of van de controle die de weigering of de beperking van inzage rechtvaardigt.
  § 4. De verwerkingsverantwoordelijken brengen de in paragraaf 2 beschreven beperkingen proactief ter kennis via hun gangbare communicatiekanalen, bijvoorbeeld de gegevensbeschermingsverklaring op hun website, en via hun algemene communicatie, zoals bij de ontvangstbevestiging van de melding, en vermelden hierbij ook uitdrukkelijk de mogelijkheid om een vordering in rechte in te stellen overeenkomstig artikel 79 van de AVG en om een klacht in te dienen bij de toezichthoudende autoriteit overeenkomstig artikel 77 van de AVG.
  Bij het ontvangen van een verzoek om informatie of om inzage of in het geval van een verzoek om rectificatie, zorgt de verwerkingsverantwoordelijke, na het advies van de functionaris voor gegevensbescherming, ervoor dat de verzoeker reactief geïnformeerd wordt overeenkomstig artikel 12 van de AVG. Daarenboven wordt uitdrukkelijk vermeld dat de verzoeker gerechtelijke procedures kan instellen onder de voorwaarden bepaald in artikel 79 van de AVG, en klacht kan indienen bij de toezichthoudende autoriteit zoals bepaald in artikel 77 van de AVG.

Art. 18. § 1. De Kamer van volksvertegenwoordigers of de Senaat, naargelang het geval, en de bevoegde autoriteit houden een register bij van alle ontvangen meldingen, met inachtneming van de geheimhoudingsvereisten bepaald in artikel 16.
  De meldingen worden niet langer bewaard dan nodig en evenredig is om te voldoen aan de vereisten die worden opgelegd door deze wet of aan andere vereisten die worden opgelegd door het recht van de Europese Unie of door het nationaal recht.
  De Kamer van volksvertegenwoordigers of de Senaat, naargelang het geval, en de bevoegde autoriteit houden de stukken bij die betrekking hebben op een onderzoek in het raam van een melding, de melding zelf inbegrepen, gedurende een periode van tien jaar na de afsluiting van het dossier, behoudens stuiting of schorsing van de termijn.
  § 2. Wanneer voor het melden, met instemming van de melder, een telefoonlijn met gespreksopname of een ander spraakberichtsysteem met gespreksopname wordt gebruikt, hebben de Kamer van volksvertegenwoordigers of de Senaat, naargelang het geval, en de bevoegde autoriteit het recht om de mondelinge melding te registreren op een van de volgende wijzen:
  1° door het maken van een opname van het gesprek in een duurzame en opvraagbare vorm; of
  2° door een volledige en nauwkeurige schriftelijke weergave van het gesprek, opgesteld door het voor het behandelen van de melding verantwoordelijke personeelslid.
  De Kamer van volksvertegenwoordigers of de Senaat, naargelang het geval, en de bevoegde autoriteit bieden de melder de mogelijkheid de schriftelijke weergave van het telefoongesprek te controleren, te corrigeren en voor akkoord te ondertekenen.
  § 3. Indien voor de melding een telefoonlijn zonder gespreksopname of een ander spraakberichtsysteem zonder gespreksopname wordt gebruikt, hebben de Kamer van volksvertegenwoordigers of de Senaat, naargelang het geval, en de bevoegde autoriteit het recht om de mondelinge melding te registreren in de vorm van een nauwkeurig verslag van het gesprek, opgesteld door het voor het behandelen van de melding verantwoordelijke personeelslid. De Kamer van volksvertegenwoordigers of de Senaat, naargeland het geval, en de bevoegde autoriteit bieden de melder de mogelijkheid het verslag van het gesprek te controleren, te corrigeren en voor akkoord te ondertekenen.
  § 4. Indien een persoon verzoekt om een gesprek met de personeelsleden van de Kamer van volksvertegenwoordigers of de Senaat, naargelang het geval, of van de bevoegde autoriteit met het oog op een melding krachtens de artikelen 9, § 2, en 12, 2°, zorgen de Kamer van volksvertegenwoordigers of de Senaat, naargelang het geval, en de bevoegde autoriteit ervoor, mits de melder hiermee instemt, dat er een volledig en nauwkeurig verslag van het gesprek wordt bijgehouden in een duurzame en opvraagbare vorm.
  De Kamer van volksvertegenwoordigers of de Senaat, naargelang het geval, en de bevoegde autoriteit hebben het recht om het gesprek te registreren op een van de volgende wijzen:
  1° door het maken van een opname van het gesprek in een duurzame en opvraagbare vorm; of
  2° door een nauwkeurig verslag van het gesprek, opgesteld door de voor het behandelen van de melding verantwoordelijke personeelsleden.
  De Kamer van volksvertegenwoordigers of de Senaat, naargelang het geval, en de bevoegde autoriteit bieden de melder de mogelijkheid het verslag van het gesprek te controleren, te corrigeren en voor akkoord te ondertekenen.

Art. 19. Elke vorm van represailles tegen de in artikel 5 bedoelde personen, waaronder dreigingen met en pogingen tot represailles, is verboden. Het gaat daarbij om:
  1° schorsing, tijdelijke buitendienststelling, ontslag of gelijkwaardige maatregelen;
  2° degradatie of weigering van bevordering;
  3° overdracht van taken, verandering van werkplek, loonsverlaging, verandering van de werktijden;
  4° het onthouden van opleiding;
  5° een negatieve prestatiebeoordeling of arbeidsreferentie;
  6° het opleggen of toepassen van disciplinaire maatregelen, een berisping of andere sanctie, met inbegrip van een financiële sanctie;
  7° dwang, intimidatie, pesterijen of uitsluiting;
  8° discriminatie, nadelige of ongelijke behandeling;
  9° niet-omzetting van een tijdelijke arbeidsovereenkomst in een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd, ingeval de werknemer de gerechtvaardigde verwachting had dat hem een dienstverband voor onbepaalde tijd zou worden aangeboden;
  10° niet-verlenging of vervroegde beëindiging van een tijdelijke arbeidsovereenkomst;
  11° schade, met inbegrip van reputatieschade, met name op de sociale media, of financieel nadeel, met inbegrip van omzetderving en inkomstenderving;
  12° opname op een zwarte lijst op basis van een formele of informele overeenkomst voor een hele sector of bedrijfstak, waardoor de melder in de toekomst mogelijk geen baan meer kan vinden in de sector of de bedrijfstak;
  13° vroegtijdige beëindiging of opzegging van een contract voor de levering van goederen of diensten;
  14° intrekking van een licentie of vergunning;
  15° verwijzing naar een psychiatrische of medische behandeling.

Art. 20. § 1. Het Federaal Instituut voor de bescherming en de bevordering van de rechten van de mens, opgericht bij de wet van 12 mei 2019 tot oprichting van een Federaal Instituut voor de bescherming en de bevordering van de rechten van de mens, garandeert de in artikel 5 bedoelde personen in voorkomend geval de volgende ondersteuningsmaatregelen:
  1° volledige en onafhankelijke informatie en adviezen, die gemakkelijk en kosteloos voor het publiek toegankelijk zijn, over de beschikbare procedures en beroepen, over de bescherming tegen represailles, alsook over de rechten van de betrokkene;
  2° een daadwerkelijke bijstand ten aanzien van elke relevante autoriteit die betrokken is bij hun bescherming tegen represailles, waaronder de bevestiging dat zij de bescherming uit hoofde van deze wet genieten;
  3° rechtsbijstand in grensoverschrijdende strafrechtelijke en burgerlijke procedures, overeenkomstig Richtlijn (EU) 2016/1919 van het Europees Parlement en de Raad van 26 oktober 2016 betreffende rechtsbijstand voor verdachten en beklaagden in strafprocedures en voor gezochte personen in procedures ter uitvoering van een Europees aanhoudingsbevel en Richtlijn 2008/52/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 mei 2008 betreffende bepaalde aspecten van bemiddeling/mediation in burgerlijke en handelszaken; en
  4° rechtsbijstand in het kader van andere procedures, alsook juridisch advies of andere juridische bijstand.
  § 2. Artikel 458 van het Strafwetboek is van toepassing op het Federaal Instituut voor de bescherming en de bevordering van de rechten van de mens en op de personeelsleden ervan, bij de uitvoering van de hun in het kader van deze wet toevertrouwde opdrachten.
  Overeenkomstig artikel 29 van het Wetboek van strafvordering stellen de leden van het Federaal Instituut voor de bescherming en de bevordering van de rechten van de mens de procureur des Konings in kennis wanneer zij bij de uitoefening van hun functie een feit vaststellen dat een misdaad of wanbedrijf kan uitmaken, met uitzondering van de feiten waarvan zij kennis hebben genomen naar aanleiding van een melding aan een intern of extern meldingskanaal door personeelsleden voor wie een uitzondering op artikel 29 van het Wetboek van strafvordering werd ingesteld.
  § 3. Het Federaal Instituut voor de bescherming en de bevordering van de rechten van de mens is de verwerkingsverantwoordelijke voor de persoonsgegevens die eventueel in het kader van de toepassing van dit artikel worden verwerkt.

Art. 21. Onverminderd artikel 4, § 2, tweede en derde lid, worden de personen die informatie over schendingen melden of een openbaarmaking doen overeenkomstig deze wet, niet geacht een inbreuk te hebben gepleegd op enige beperking op de openbaarmaking van informatie, en kunnen zij op generlei wijze aansprakelijk worden gesteld voor die melding of openbaarmaking, mits zij redelijke gronden hadden om aan te nemen dat de melding of de openbaarmaking van zulke informatie noodzakelijk was voor het onthullen van een inbreuk overeenkomstig deze wet.
  De bij deze wet bedoelde melders kunnen niet aansprakelijk worden gesteld voor de verwerving van of de toegang tot de informatie die wordt gemeld of openbaar wordt gemaakt, tenzij die verwerving of die toegang op zichzelf een strafbaar feit vormde. Ingeval die verwerving of die toegang op zichzelf een strafbaar feit vormt, blijft voor de strafrechtelijke aansprakelijkheid het toepasselijke nationale recht gelden.
  Voor elke andere mogelijke aansprakelijkheid van de bij deze wet bedoelde melders die voortvloeit uit handelingen of nalatigheden die geen verband houden met de melding of de openbaarmaking of die niet noodzakelijk zijn voor het onthullen van een inbreuk overeenkomstig deze wet, blijft het toepasselijke recht van de Europese Unie of het toepasselijke nationale recht gelden.
  In procedures voor een gerechtelijke instantie of voor een andere autoriteit betreffende een benadeling die een bij deze wet bedoelde melder ondervindt, wordt, mits de melder aantoont dat hij een melding of openbaarmaking heeft gedaan en benadeling heeft ondervonden, vermoed dat een benadeling een represaille was voor de melding of de openbaarmaking. In een dergelijk geval is het aan de persoon die de benadelende maatregel heeft genomen om aan te tonen dat die maatregel naar behoren met redenen werd omkleed.
  In de gerechtelijke procedures, met inbegrip van de procedures wegens laster, schending van auteursrechten, schending van de geheimhoudingsplicht, schending van de gegevensbeschermingsvoorschriften of openbaarmaking van bedrijfsgeheimen, of wegens eisen tot schadeloosstelling op grond van het privaatrecht, het publiekrecht of het collectief arbeidsrecht, kunnen de in artikel 5 bedoelde personen op generlei wijze aansprakelijk worden gesteld als gevolg van meldingen of openbaarmakingen overeenkomstig deze wet. Die personen hebben het recht om, op grond van die melding of die openbaarmaking, erom te verzoeken de zaak te laten varen, mits zij redelijke gronden hadden om aan te nemen dat de melding of de openbaarmaking noodzakelijk was voor het onthullen van een inbreuk uit hoofde van deze wet.
  Wanneer een persoon melding maakt van of informatie openbaar maakt over binnen het toepassingsgebied van deze wet vallende inbreuken, en wanneer die informatie bedrijfsgeheimen omvat, alsook wanneer die persoon aan de voorwaarden van deze wet voldoet, wordt die melding of die openbaarmaking geacht rechtmatig te zijn onder de voorwaarden van artikel 3, lid 2, van Richtlijn (EU) 2016/943 van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2016 betreffende de bescherming van niet-openbaar gemaakte knowhow en bedrijfsinformatie (bedrijfsgeheimen) tegen het onrechtmatig verkrijgen, gebruiken en openbaar maken daarvan.
  Elke in artikel 5 bedoelde persoon die in strijd met artikel 19 het slachtoffer wordt van represailles, kan een schadevergoeding vorderen overeenkomstig het contractuele of buitencontractuele aansprakelijkheidsrecht. Die schadevergoeding wordt vastgelegd tussen 18 en 26 weken loon. Indien het slachtoffer van een represaille geen beroepsactiviteit uitvoert in het kader van een arbeidsovereenkomst of van een ambtenarenstatuut, wordt de schadevergoeding vastgesteld op de werkelijk geleden schade. In laatstgenoemd geval moet het slachtoffer de omvang van de geleden schade bewijzen. De in het huidige lid bedoelde vergoeding kan niet worden gecumuleerd met de vergoeding in geval van kennelijk onredelijk ontslag.

Art. 22. Onverminderd elk ander beroep heeft elke in artikel 5 bedoelde persoon het recht om in geval van represailles beroep in te stellen bij de arbeidsrechtbank, overeenkomstig artikel 578 van het Gerechtelijk Wetboek.
  Overeenkomstig artikel 584 van het Gerechtelijk Wetboek kan de voorzitter van de arbeidsrechtbank, zitting houdend zoals in kort geding, herstelmaatregelen tegen de represailles toekennen, met inbegrip van voorlopige maatregelen in afwachting van de beslechting van de gerechtelijke procedures.

Art. 23. De bevoegde autoriteiten zien erop toe dat de identiteit van de betrokkenen wordt beschermd, zolang de onderzoeken naar aanleiding van de melding of de openbaarmaking lopen.
  De in de artikelen 12, 17 en 18 vervatte regels betreffende de bescherming van de identiteit van de melders zijn ook van toepassing op de bescherming van de identiteit van de betrokkenen.

Art. 24. § 1. De Kamer van volksvertegenwoordigers en de Senaat voorzien in tuchtmaatregelen voor elke persoon waarover zij een statutair gezag hebben en die:
  1° de bij deze wet bedoelde melding belemmert of tracht te belemmeren;
  2° represailles neemt tegen de in artikel 5 bedoelde personen;
  3° tergende procedures aanspant tegen de in artikel 5 bedoelde personen; of
  4° inbreuk maakt op de bij deze wet bedoelde verplichting tot geheimhouding van de identiteit van de melders.
  § 2. Met een gevangenisstraf van zes maanden tot drie jaar en met een geldboete van 600 tot 6000 euro of met één van die straffen alleen worden alle natuurlijke of rechtspersonen gestraft die:
  1° de bij deze wet bedoelde melding belemmeren of trachten te belemmeren;
  2° represailles nemen tegen de in artikel 5 bedoelde personen;
  3° tergende procedures aanspannen tegen de in artikel 5 bedoelde personen; of
  4° inbreuk maken op de bij deze wet bedoelde verplichting tot geheimhouding van de identiteit van de melders.
  § 3. Onverminderd andere maatregelen waarin deze wet of andere wettelijke of reglementaire bepalingen voorzien, worden de bij deze wet bedoelde melders gestraft, overeenkomstig de artikelen 443 tot 450 van het Strafwetboek, wanneer wordt vastgesteld dat zij bewust valse informatie hebben gemeld of openbaar hebben gemaakt.

Art. 25. Van de rechten en middelen waarin deze wet voorziet, is geen afstand of beperking mogelijk bij overeenkomst, door beleid, of door arbeidsvorm of arbeidsvoorwaarde, met inbegrip van arbitrageovereenkomsten.

Art. 26. In artikel 1, eerste lid, van de wet van 22 maart 1995 tot instelling van federale ombudsmannen, gewijzigd bij de wetten van 15 september 2013, 28 november 2022 en 8 december 2022, worden de volgende wijzigingen aangebracht:
  1° in de bepaling onder 4° worden de woorden "20 december 2022" vervangen door de woorden "8 december 2022";
  2° het lid wordt aangevuld met de bepaling onder 6°, luidende:
  "6° de externe meldingen van inbreuken te behandelen overeenkomstig de wet van ... tot omzetting van Richtlijn (EU) 2019/1937 van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2019 inzake de bescherming van personen die inbreuken op het Unierecht melden, wat de Kamer van volksvertegenwoordigers en de Senaat betreft.".

Art. 27. Het opschrift van hoofdstuk II van dezelfde wet wordt aangevuld met de woorden "en de meldingen".

Art. 28. Artikel 5, eerste lid, van de wet van 12 mei 2019 tot oprichting van een Federaal Instituut voor de bescherming en de bevordering van de rechten van de mens, gewijzigd bij de wetten van 28 november 2022 en 8 december 2022, wordt aangevuld met de bepaling onder 10°, luidende:
  "10° Het Instituut vervult de opdracht bedoeld in artikel 20 van de wet van 27 maart 2025 tot omzetting van Richtlijn (EU) 2019/1937 van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2019 inzake de bescherming van personen die inbreuken op het Unierecht melden, wat de Kamer van volksvertegenwoordigers en de Senaat betreft."