Vergelijking NL / FR

Artikel M. De programmawet van 22 december 1989 heeft een systeem van moederschapsverzekering ingesteld dat geleid en beheerd wordt door de instellingen en organisaties die bevoegd zijn inzake verzekeringsuitkeringen.
  Krachtens artikel 9, § 1, eerste lid, van het koninklijk besluit van 28 november 1969 tot uitvoering van de wet van 27 juni 1969 tot herziening van de besluitwet van 28 december 1944 betreffende de maatschappelijke zekerheid der arbeiders is het door de Staat tewerkgestelde tijdelijk personeel dat zich in een statutaire toestand bevindt onderworpen aan de regeling inzake verplichte verzekering tegen ziekte en invaliditeit, sector geneeskundige verzorging en sector uitkeringen. Hetzelfde geldt voor het tijdelijk personeel dat door de instellingen van openbaar nut wordt tewerkgesteld (artikel 11, § 2, van hetzelfde koninklijk besluit van 28 november 1969).
  De wet van 9 augustus 1963 tot instelling en organisatie van een regeling voor verplichte ziekte- en invaliditeitsverzekering bepaalt dat de personen die aan de sector uitkeringen onderworpen zijn het voordeel genieten van het recht op moederschapsuitkering (artikelen 45, § 1, en 61ter). Het tijdelijk personeel waarvan hierboven sprake valt dus onder de toepassing van de moederschapsverzekering.
  Krachtens artikel 16, vierde lid, van het besluit van de Regent van 30 april 1947 houdende vaststelling van het statuut van het tijdelijk personeel behoudt het personeelslid, in geval van afwezigheid wegens ziekte of gebrekkigheid, zijn recht op bezoldiging gedurende de eerste dertig dagen afwezigheid. Ook aan de tijdelijke werkman wordt door artikel 15, vierde lid van het besluit van de Regent van 10 april 1948 houdende statuut van het tijdelijk werkliedenpersoneel een gewaarborgde bezoldiging gewaarborgd. Vermits er geen bijzondere bepaling is om het recht van het tijdelijke personeelslid of de tijdelijke werkman op bezoldiging tijdens een gedeelte van het moederschapsverlof vast te leggen, blijft de betrokkene aan de algemene regel van het ziekteverlof onderworpen.
  Voormelde bepalingen van de besluiten van de Regent werden niet opgeheven door de programmawet van 22 decemer 1989. Ze zijn dus verder op het tijdelijk personeel en op het tijdelijk werkliedenpersoneel toepasselijk in geval van afwezigheid wegens moederschap. De betrokkenen ontvangen dus de moederschapsuitkering enkel op het einde van de periode die aanleiding geeft tot de gewaarborgde bezoldiging.
  Ik heb vernomen dat de Centrale Dienst der Vaste Uitgaven van het Ministerie van Financiën op 23 februari 1990 een brief had gericht aan de ordonnateurs van de departementen om er hen op te wijzen dat het systeem van uitbetaling van het gewaarborgd loon ten laste van de werkgever voor elke werkneemster met moederschapsrust was vervangen door een systeem van moederschapsverzekering. Hoewel deze brief niet uitdrukkelijk het tijdelijk personeel beoogde, hebben de personeelsdiensten eruit besloten dat gewaarborgde bezoldiging in geval van moederschap niet aan dat personeel verschuldigd was. Het gaat om een verkeerde interpretatie, vermits artikel 16, vierde lid, van het besluit van de Regent van 30 april 1947 en artikel 15, vierde lid, van het besluit van de Regent van 10 april 1948 nog steeds van kracht zijn. Men dient dus zonodig de toestand te regelen van het tijdelijk personeel aan wie de gewaarborgde bezoldiging in geval van moederschap op grond van genoemde brief niet meer werd uitbetaald.
  De onderrichtingen die door de Centrale Dienst der Vaste Uitgaven werden gegeven zijn daarentegen juist voor wat het contractueel personeel betreft dat onder de toepassing valt van de wet van 3 juli 1978 betreffende de arbeidsovereenkomsten waarvan de bepalingen betreffende het gewaarborgd loon in geval van moederschap werden opgeheven door de programmawet van 22 december 1989.